SCED 484

Bu hafta midterm olduk. Kameranın olması beni oldukça heyecanlandırdı. İlk başta 3 dakikalık olduğunu sanmıştım ve ona göre hazırlanmıştım. 2 dakika olduğunu duyunca biraz heyecanlandım. Sahnede heyecandan hazırlandığımı düşündüğüm şeyler dışında spontane konuştum. O kadar heyecanlandım ki yeğenime 20 günlük diyeceğime 20 yıllık dedim :) Hatırladıkça hala gülüyorum. Sahnedeyken bir anda ablamın bana küçükken yani ben bebekken yaptıkları aklıma geldi ve onlardan bahsettim. Niye aklıma geldiğine dair bir fikrim yok. Kameranın ne kadar heyecanlandırdığını görmüş oldum bu şekilde. Kamera olmasaydı belki daha rahat olabilirdim. Güzel bir tecrübe oldu benim için. Her hafta olduğu gibi yine çok eğlendim .İki hafta dersin olmamasına üzülerek yazımı burada bitiriyorum. 

     Bu hafta grupların hepsi bence oldukça başarılıydı. Herkes ilk haftalara göre çok daha rahat görünüyor. Birbirinden alakasız kelimelerden bir hikaye oluşturmak hiç zor değildi bu sefer. Çıtçıt, zurna ve terliğin bir hikayede hiç bu kadar uyumlu olacağını düşünmezdim 😊 Yaptık oldu, oldukça da eğlenceli geçti. Sahnedeyken daha fazla rolün içinde hissediyorum artık.      İkinci bölümde konuştuğumuz konular oldukça ilgimi çekti. Kendi davranışlarımda her zaman dikkat ederim, fakat hiçbir zaman bunun ne olduğunu bilerek yapmıyordum. Meğer odağım içselmiş. Açıkçası öğrenmek de beni mutlu etti. Bu konuda daha fazla okumaya, araştırmaya karar verdim.

Blog yazma alışkanlığı olmayan insan için bazen hatırlamak zor oluyor, geçen hafta yazmayı unutmuşum.. :)      Resme baktığımda ilk aklıma gelen, son günlerde sürekli kafamda olan hangi gün hangi saatte uçak bileti almalıyım oldu. Sınıftaki çoğu insanın aklına gelenler karmaşa, karışıklık, renklerle ilgili olmasına rağmen bende bu hissi yaratması garipti bence. Aklımızdaki düşüncelerin, çevremizdekileri yorumlarken fikirlerimizi ne kadar etkilediğini bir kez daha görmüş oldum.      Ben birinci gruptaydım. Bizden sonraki bazı grupların hikayeleri de canlandırmaları da bizden çok daha güzel ve yaratıcıydı. Gördükten sonra bizimkinin ne kadar sıradan ve yaratıcılıktan uzak olduğunu anladım, tabi artık çok geçti. Bu açıdan biraz kendimi sorguladığım bir haftaydı yine..

Bu hafta, diğer grupların bizim için oluşturduğu iki fotoğraf arasına hikaye oluşturduk. Dürüst olmak gerekirse; diğer grupları izleyince bizimki hiç içime sinmedi. Bizimki neden bu kadar sakin oldu diye düşündürdü. Biz diğer grup için koşu yarışında bir fotoğraf karesi oluşturmuştuk, onlar bunu spermlerin koşusu olarak yorumlamıştı. Bence güzel bir yaratıcılık örneğiydi.

   Bu ders mimik çalıştık. Bu ders de cesaret edip ilk çıkan gönüllülerden olamadım :D    Oturduğum yerden istenen surat ifadelerini yapamayan bazı arkadaşlar gerçekten komik görünüyordu ama ben yapmayı denediğim zaman suratım nasıl haller aldı hiçbir fikrim yok. Günlük hayatta da sinirlendiğim, sıkıldığımı, mutlu olduğumu surat ifadelerimle kolayca belli ettiğimi söylerler. Sahneye çıkıp yapmam gerekeni duyduğum an bir tepki verdim ama o kadar hızlıydı ki ben bile ne yaptığımın farkında değilim. Şu an düşününce keşke o anları izleyebilsem, ne yaptığımı görebilsem dedim. Gerçi iyi bir beşli olduğumuz söylendi, sanırım o kadar kötü değilim 😊

Hani klasik pazartesi sendromu vardır ya.. Benim ilk kez geçen dönem yaşadığım bir histi aslında, yine yoğun bir hafta başlıyor kendimi hazır hissetmiyorum diye gerilirdim. Bu dönem Pazartesi günü sced 484 dersi olması bence büyük şans. Saat geçsin de biran önce derse gideyim diye heyecanla beklerken buldum kendimi. Bu ders benim için çok heyecanlı ve eğlenceli geçti. Güzel bir heyecan tabi bu bahsettiğim. Sahne performansı deneyimlerimizde, ilk olarak iki gönüllü arandığında çıkmak istemedim açıkcası. Sadece soru sorarak konuşmaları gerekiyordu, onlar yapamadıkça ben oturduğum yerden kalkıp yapmak istedim. Her gönüllü için sorulduğunda, bir öncekinden daha heyecanla ve istekle elimi kaldırmak istedim, ama bir türlü o cesaret gelmedi. En sonlara doğru çıktım ve evet bir kere daha emin oldum oturduğun yerden oturmakla ya da düşünmekle olmuyormuş. Konuşmamız gereken konular çeyiz ve matkaptı. Normalde çok fazla şey konuşabilecekken, o an gerçekten aklıma birşey gelmedi. Yine de ço...